شعر « آزار » اثر سيمين بهبهاني:

يا رب مرا ياري بده ، تا سخت آزارش کنم
هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم
از بوسه هاي آتشين ، وز خنده هاي دلنشين
صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم
در پيش چشمش ساغري ، گيرم ز دست دلبري
از رشک آزارش دهم ، وز غصه بيمارش کنم
بندي به پايش افکنم ، گويم خداوندش منم
چون بنده در سوداي زر ، کالاي بازارش کنم
گويد ميفزا قهر خود ، گويم بخواهم مهر خود
گويد که کمتر کن جفا ، گويم که بسيارش کنم
هر شامگه در خانه اي ، چابکتر از پروانه اي
رقصم بر بيگانه اي ، وز خويش بيزارش کنم
چون بينم آن شيداي من ، فارغ شد از احوال من
منزل کنم در کوي او ، باشد که ديدارش کنم
 

جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني :

يارت شوم ، يارت شوم ، هر چند آزارم کني
نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کني
بر من پسندي گر منم ، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بيمارم کني
گر رانيم از کوي خود ، ور باز خواني سوي خود
با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بيمارم کني
من طاير پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کني
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
يار من دلداده شو ، تا با بلا يارم کني
ما را چو کردي امتحان ، ناچار گردي مهربان
رحم آخر اي آرام جان ، بر اين دل زارم کني
گر حال دشنامم دهي ، روز دگر جانم دهي
کامم دهي ، کامم دهي ، الطاف بسيارم کني
 

جواب سيمين بهبهاني به ابراهيم صهبا :

گفتي شفا بخشم تو را ، وز عشق بيمارت کنم
يعني به خود دشمن شوم ، با خويشتن يارت کنم؟
گفتي که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم
خوابي مبارک ديده اي ، ترسم که بيدارت کنم
 

جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني:

ديگر اگر عريان شوي ، چون شاخه اي لرزان شوي
در اشکها غلتان شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز هم يارم شوي ، شمع شب تارم شوي
شادان ز ديدارم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر محرم رازم شوي ، بشکسته چون سازم شوي
تنها گل نازم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز گردي از خطا ، دنبالم آيي هر کجا
اي سنگدل ، اي بي وفا ، ديگر نمي خواهم تو را
 

جواب رند تبريزي به سيمين بهبهاني و ابراهيم صهبا :

صهباي من زيباي من ، سيمين تو را دلدار نيست
وز شعر او غمگين مشو ، کو در جهان بيدار نيست
گر عاشق و دلداده اي ، فارغ شو از عشقي چنين
کان يار شهر آشوب تو ، در عالم هشيار نيست
صهباي من غمگين مشو ، عشق از سر خود وارهان
کاندر سراي بي کسان ، سيمين تو را غمخوار نيست
سيمين تو را گويم سخن ، کاتش به دلها مي زني
دل را شکستن راحت و زيبنده ي اشعار نيست
با عشوه گرداني سخن ، هم فتنه در عالم کني
بي پرده مي گويم تو را ، اين خود مگر آزار نيست؟
دشمن به جان خود شدي ، کز عشق او لرزان شدي
زيرا که عشقي اينچنين ، سوداي هر بازار نيست
صهبا بيا ميخانه ام ، گر راند از کوي وصال
چون رند تبريزي دلش ، بيگانه ي خمار نيست

در روزگارهای قدیم جزیره ای دور افتاده بود

 که همه احساسات در آن زندگی می کردند:

 شادی، غم، دانش عشق و باقی

احساسات . روزی به همه آنها اعلام شد

 که جزیره در حال غرق شدن است.

بنابراین هر یک شروع به تعمیر قایقهایشان کردند.        

 اما عشق تصمیم گرفت که تا لحظه آخر در جزیره بماند.

 زمانیکه دیگر چیزس از جزیره روی آب نمانده بود

 عشق تصمیم گرفت

 تا برای نجات خود از دیگران کمک بخواهد.

در همین زمان او از ثروت با کشتی یا شکوهش

 در حال گذشتن از آنجا بود کمک

 خواست.

 "ثروت، مرا هم با خود می بری؟"

ثروت جواب داد:

"نه نمی توانم. مفدار زیادی طلا و نقره در این قایق هست.

 من هیچ جایی برای تو ندارم."

عشق تصمیم گرفت که از غرور که با قایقی زیبا

در حال رد شدن از جزیره بود کمک بخواهد.

 "غرور لطفاً به من کمک کن."

"نمی توانم عشق. تو خیس شدهای و

 ممکن است قایقم را خراب کنی."

پس عشق از غم که در همان نزدیکی بود

 درخواست کمک کرد.

"غم لطفاً مرا با خود ببر."

"آه عشق. آنقدر ناراحتم که دلم می خواهد تنها باشم."

شادی هم از کنار عشق گذشت

اما آنچنان غدق در خوشحالی بود که اصلاً متوجه عشق نشد.

ناگهان صدایی شنید:

" بیا اینجا عشق. من تو را با خود می برم."

صدای یک  بزرگتر بود. عشق آنقدر خوشحال شد

 که حتی فراموش کرد اسم ناجی خود را بپرسد.

هنگامیکه به خشکی رسیدند

 ناجی به راه خود رفت.

عشق که تازه متوجه شده بود که چقدر به

ناجی خود مدیون است از دانش که او هم

 از عشق بزرگتر بود  پرسید:

" چه کسی به من کمک کرد؟"

دانش جواب داد: "او زمان بود."

"زمان؟ اما چرا به من کمک کرد؟"

دانش لبخندی زد و با دانایی جواب داد که:

"چون  تنها زمان بزرگی عشق را درک می کند."

                                  عشق پاک

            تو مثل عظمت يك عشق و مانند يك لبخند زيبا

                        هميشه در نگاهم مي ماني

                       تو زيباترين تابلوي آفرينشي ،

                 شانه هايت تكيه گاه گريه هاي من است

                         و چشمانت چراغ شبهايم ...

             و من در غريبانه ترين لحظه تنهايي خويش ،

                       چشمانم را به تو خواهم بخشيد

                 تا هيچ گاه به پاكي عشقم شك نكني ...

                                     تنهايي

          و بدان كه دل من با توست و همين نزديكي ست !

                 من دلم سخت گرفته ازبي آبي دلت ،

              از گم شدن صدايت ، از ناتواني دستانم ،

                        از بي رنگي چشمهايم .

        من دلم گرفته است ...

   چند روز پيش صدايت را شنيدم از پشت ياسهاي دغدغه

               چقدر دوباره بي تاب توام

   هنوزم بي تابم ، هنوزم اين بي تابي را دوست دارم .

              رز عشق

       بيا با افق مهرباني كنيم

      غم پونه را آسماني كنيم

       بيا توي نقاشي قلبمان

       رز عشق را ارغواني كنيم

                                            (مريم حيدرزاده)

                زندگي

    زندگي رويش يك حادثه نيست

            زندگي رهگذر تجربه هاست تكه ابري است به

                  پهناي غروب ، آسماني است به زيبايي مهر ،

                    بارگاهي است ز دربار حضور

   زندگي چون گل نسترن است كه بايد از چشمه جان آبش داد .

      عشق

    عشق حرفي است براي نگفتن در ناكجايي كه منم ،

    ايستاده كنار دريچه اي گشوده

    به برهوتي از خاكستر در حصاري از مه چشم در

   چشم ظلمتي كه مرا در بر گرفته است .

       تو مي آيي ،

       مي دانم كه مي آيي...

       تو را ديشب من از لحن عجيب

           بغض هايم ، خوب فهميدم...

       تو را بي وقفه از باران

    پاك چشم هايم ، سير نوشيدم .

       تو مي آيي ،

       مي دانم كه مي آيي...

       و بر ابهام يك بودن ، نگين آبي

            احساس مي بندي،

       و از تكرار پوچ لحظه هاي سرد تنهايي ،

       مرا بر نبض پر كار شكفتن مي شناسي ...

بيا با هم بشنيم كنج يه شب

بشينيم چند تا ستاره بشمريم

نشون شهر هميشه روشنو

به دلي كه غم نداره بسپريم

اگه ميخواييم واسه ي هم بمونيم

بيا تو عطر گلها لونه كنيم

بيا رو لباي غمگين وفا

صداي گريه رو وارونه كنيم

بيا از پله ي نور بالا بريم

موي خورشيد خانومو شونه كنيم

بيا با هم بشنيم گوشه ي عشق

رفتنه تنهايي رو نگاه كنيم

غربت ساكت هر مسافرو

به تماشاي هم آشنا كنيم

بيا تا آخر دنيا بمونيم

تو صداي چيك چيكه قطره ي آب

بيا تو رنگ گلها زنده باشيم

يا سبك بريم تو سنگينيه خواب

اگه هر جا تو بري من ميدونم

نشونيت هميشه عطر تنته

نشون منو يه دنيا ميدونن

كه يه عمري هواي موندنته

بيا با هم بشنيم گوشه ي عشق

رفتنه تنهايي رو نگاه كنيم...

 **********************

می آیم و می گـریم در یـک شب بـارانی

وقتی که تو هم حتی این درد نمی دانی

در عمق نـگاه امشب جـز درد نمی گنجد

مانده است خوشی هایم در کیف دبستانی

لالایی بـاران را در گــوش دلــم خـوانـدنـد

صبح است دمی بنشین ای دل دل طوفانی

می بـارد و می ریزد بـر پـهنک رخـسارم

اشکی که نمی بینی رازی که نمی دانی

بـر سایـه ی دیـواری آویـختم از انـدوه

می ریخت فرو بر سر ویرانی و ویرانی

بـاران نـگاهـم را بــر آینه مـی بــارم

این کیست در آئینه تندیس پریشانی

شعرمن و شعرتو خون شیهه ی طوفانهاست

بـر دار و ببر مـارا دریـا تـو بــه مهمانی

دل از سنگ باید که از درد عشق
ننالد خدایا دلم سنگ نیست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
که جز غم در این چنگ آهنگ نیست
به لب جز سرود امیدم نبود
مرا بانگ این چنگ خاموش کرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
که آهنگ خود را فراموش کرد
نمی دانم این چنگی سرونوشت
چه می خواهد از جان فرسوده ام
کجا می کشانندم این نغمه ها
که یکدم نخواهند آسوده ام
دل از این جهان بر گرفتم دریغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در این واپسین لحظه زندگی
هنوزم در این سینه یک آرزوست
دلم کرده امشب هوای شراب
شرابی که از جان برآرد خروش
شرابی که بینم در آن رقص مرگ
شرابی که هرگز نیابم بهوش
مگر وارهم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ این چنگ را
همه زندگی نغمه ماتم است
نمی خواهم این ناخوش آهنگ را

یک نفر دلش شکسته بود
توی ایستگاه استجابت دعا
منتظر نشسته بود
منتتظر،ولی دعای او
دیر کرده بود
او خبر نداشت که دعای کوچکش
توی چار راه آسمان
پشت یک چراغ قرمز شلوغ
گیر کرده بود

او نشست و باز هم نشست
روزها یکی یکی
از کنار او گذشت

روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچ کس
از مسیر رفت و آمد دعای او
با خبر نبود

با خودش فکر کرد
پس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟
شاید این دعا
راه را اشتباه رفته است!
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او
دست دوستی تکان دهد
رفت
پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد

او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه
باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند

برفها کم کم آب می شود
شب ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی رفته رفته توی راه مستجاب می شود

نی لبك دردی به دل دارم بیا

سینه ای از غم كسل دارم بیا

آتش ار خواهی به جانم بر زنی

هیمه هایی مشتعل دارم بیا

نی لبك هرگز چو باران تر شدی؟

رانده چون من از در دلبر شدی؟

نی لبك آتش به جانم گشته غم

هرگز آیا زنده خاكستر شدی؟

نی لبك همدرد این هجران تویی

محرم اسرار عشاقان تویی

نی لبك با من نگو كاری كنم

یا ز نای و ناله خود داری كنم

می پسندی بار دیگر تا كه من

خون دل از دیده ام جاری كنم

من گدایی ها ز باران كرده ام

خواهش از مرغان پران كرده ام

تا گلی پر پر شد اندر گوشه ای

اشك خود را وقف گلدان كرده ام

هر شبی با اشك وبا آهی دگر

نی لبك بیدار بودم تا سحر

با نسیم هر شب دویدم تا به دشت

تا مگر بویی رساند یا خبر

از سیاهی تا سپیدی گشته ام

آن طرف تا نا امیدی گشته ام

گوشه ای پنهان نگشت از چشم من

گر چه دیدی یا ندیدی گشته ام

لیكن جایی اسمی از یاران نبود

پرسشی از بزم می خواران نبود

جایی ار هم صحبت خاكی شدم

آشنا با نم نم باران نبود

نی لبك امشب كه هم پایم تویی

هم نفس با ناله ونایم تویی

داری آیا طاقت این غصه را

شاهد یك لحظه غوقایم تویی

من نمیخواهم كه سامانم دهی

یا بهاری در زمستانم دهی

سینه تنها خالی از غم كرده ام

ناله كن تا خرج چشمانم دهی

نی لبك در بند درمانم نباش

در خم چشمان گریانم مباش

قلب من خو كرده با زندان غم

در غم تاریك زندانم نباش

بی گمان درد دلم فهمیده ای

كین چنین در زیرو بم لرزیده ای

از تو می خواهم به سازی بر زنی

آنچه را كز دشت چشمم دیده ای

صدایم كن تا با تو بر بالهای باد بنشینم و به كرانه های یاد تو سفر كنم.

 صدایم كن تا همصدایت شوم. هم صدای تمام سكوتهای پر معنایت.

آری من از اعماق وجودم صدایت را می شنوم.

از سخاوت آسمان؛ صداقت خورشید و طراوت باران.

پس ای سكوتت طنین اندازفریادها؛

باز هم صدایم كن...

تو مي ماني، نه اندوه

و نه هيچ يك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود قسم

و به كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آينه

نه

آينه به تو خيره شده ست

تو اگر خنده كني او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض كني

آه از آينه دنيا كه چه ها، خواهد كرد

گنجه ديروزت پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا همه اي كاش اي كاش

                                                            مي دونم :

                                                 زندگي پر از سواله مي دونم

                                                 رسيدن به تو خياله مي دونم

                                            تو ميگي يه روزي مال من ميشي

                                                 اما موندت محاله مي دونم

                                             تو ميگي شبا دعامون مي كني

                                               چشمه چشات زلاله مي دونم

                                                توي آسمون سرنوشت ما

                                                 ماه كاملم هلاله مي دونم

                                             تو ميگي پرنده شيم بريم هوا

                                               غصه ما دو تا باله مي دونم

                                                چشم من پر از غم نبودنت

                                                دل تو پر از ملاله مي دونم

                                              طاقتم ديگه داره تموم ميشه

                                               صبر تو رو به زواله مي دونم

                                       آره مي ري و نمي پرسي كه اين

                                          دل عاشق در چه حاله مي دونم

کاش کسي بود

در اين کوچه‌ي شبگرد سکوت

لحظه‌اي با تپش چشم ترم

مي‌گرييد

عابري ...... رهگذري .... اميدي ...

با دل غمزده‌ام

مي‌گرييد

کاش کسي بود

که از پشت نگاهش اين‌بار

قدمي بر کوچه‌ي باراني تنها مي‌زد

يا سکوتي اين بغض غم آلوده‌ي زنداني را

تا خزاني به ويراني دريا مي‌برد

کاش کسي بود